Kitaptan alıntı:

Ünlü bir bilgeye (eflatun), insanoğlunun en şaşırtıcı davranışlarını sordular.
Şöyle cevap verdi:
• İnsan oğlu çocukluktan sıkılır, büyümek için acele eder sonra da çocukluğunu özler!
• Önce para kazanmak için sağlığını harcar, sonra da yitirdiği sağlığını geri getirmek için parasını!
• Hiç ölmeyecekmiş gibi yaşar, sonra da hiç yaşamamış ölür!
• Hayata hazırlanmaya o denli zaman harcar ki, hayatını yaşamaya vakti kalmaz.
• Yarınını o denli düşünür ki, bu gününün elinden kayıp gittiğinin fark etmez bile. Oysa hayat geçmişte ya da gelecekte değil şimdi ki zamanda yaşanır.

Alıntı üzerine eklenebilecek tek bir kelime dahi yok çocuk işte dersiz ya, yada delidir ne yasa yeridir tabiri gibi insan işte. Nefsinin esaretin de sadece ölümlü hayatı için yaşayan insan…
Okunduğu zaman insanların vay be! Ne de güzel yorumlamış diyesi geliyor ki herkes böyle diyerek bu alıntılarla bu söylemlerle kitaplar yazıyor. Bilmiyor mu ki bunlar 1400 sene önce Kuran-ı Kerimle müjdelenmiş,  Rasulullah efendimiz (sav)  tarafınsan söylenmiş. Kur’anın bir çok müjdesini teknoloji daha henüz yeni ispatlamış durumda.  Ben mi çok kapalı düşünüyorum yoksa insanlık mı sağ eliyle sağ kulağını kolayca tutmak varken sol eliyle yolu uzatarak başka yerlerden dolandırarak bakıyor, inceliyor, geliştiriyor kendini?
Bugün bir konferansa katıldım. Konferans vermeye gelen kimsenin anlattığından aklımda kaldığınca size aktarmaya çalışacağım.
İnsanlar Allah’ın emri Rasulunun sünneti demeye korkuyor da evrensel kurallar koyuyor insanlık üzerine dünyaya bunlar ne? Hak, Hukuk, Sevgi, Saygı, Tevazu, Hoş görü… Neyse bu başlığımıza fazla dağıtmadan  konumuza dönelim. İşte kişisel gelişim kitaplarından haz almamamın sebepleri adamlar gidip bilmem kim bilgenin bilmem kim düşünürün yorumlarını alıp hayatın güzelliklerini yaşanırlılığını doğruluklarını gösteriyor da sünneti seniyyeleri görmezden geliyor. Üstü kapalı tutuyor hep. Ödü patlıyor bunu yapmak sünnettir demeye…

Kitabın Giriş Başlığı: Balık Tutmayı Vermek mi, Balık Tutmayı Öğretme mi? İdi..
İnsanlık git gide tembelliğe alıştırılıyor. En başta bilgisayar ve internetten tutunda, ev aletlerine, sanayi makinelerine kadar artık insanların yaptığı bir çok işi makineler üstlenmiş durumda hal böyle olunca işsizlik oranlarının artışının nedenlerinden birinde bu olduğu ortaya çıkıyor sanki.
Eskiden biz okula giderken on, on beş sayfa  dönem ödevi yazardık şimdiki eğitim sistemiyle performans ödevi şimdi ise çocuklar iki dakikada google amcaya soruyor copy+ paste iş tamadır ödev hazır ve aldıkları not 100 Aferin çocuğum çok güzel copy+paste yapmışsın eskizsiz ve düzgün. Verilen puan kime, hangi emeğe ve neden veriliyor meçhul. İnsan daha çocukluğundan itibaren böyle yetişince kişisel olguları, kişiliği de böyle oturuyor, yerleşiyor. Belki izlemişsinizdir Wall-e diye bir çizgi animasyon izlemediyseniz de izlemenizi tavsiye ederim. Teknolojinin bu denli hızlı gelişmesiyle o çizgi filmdeki gibi bir hayat hiçte uzak değil. İnsanların yanlarında ki insanlarla bile bir monitör aracılı ile görüşmeleri, organik besinlerle, kapsüllerle beslenmeleri ve obez olmaları. Burada “Ağaç yaşken eğilir” ata sözü canlandı aklımda. Biz çocuklarımı nasıl yetiştirirsek öyle büyürler, Onlar saf ve tertemiz bilgiye aç, o aç beyinlerine ne ekersek ne ile sularsak bize geriye dönen de o olacaktır. O oluyor da günümüzde birçok örneğinizi görebiliriz. Ve bu örnekleri aramak için çok uzağa gitmeye gerek yok kendinize bakın. Size ne ektiler siz ne verdiniz. Topraklarınızda neler yetişti. Yer altı madenleriniz de neler gizli? kin, öfke, haset, kibir, gurur, sevgi,saygı, hoş görü, tevazu, merhamet….
Yere düşen çocuğa ahlayıp vahlayıp gidip kaldırırsak o çocuğun ağlayacağı yoksa da, canı acımadıysa da ağlar, ve bir daha hep birilerinin gelip onu kaldırmasını bekler.
Tembel bir toplum yetişiyor.  Yediği önünde yemediği arkasında olan bir toplum.  Öğretmeni gözlerinin üstünden baksa ertesi gün velisiyle öğretmenden hesap sormaya giden bir toplum, Özgüveni zayıf, Ben merkezli , bencil bir toplum. Ağzına verilirse yiyen, verilmese ağlayıp, yakınıp ağzına verilmesini bekleyen bir toplum..  ve bizde bu toplumda yetişen gençleriz yaşımız daha geçmedi gidişatımız bu yönde gibi. Ben şimdi bunları söyleyip yazıp fikirlerimizi beyan etsem de şu nefsi elinde tutsak olan kalbim kim bilir belki bu yönlere de meyleder. Her zaman duayı kalkan edinmeliyiz bu yüzden kendimize, ahir zaman fitnelerinden korunmak için, Ashab-ı sebt  gibi uyaramadığımız insanların yüzünden helak olmamak için…

Okuduğum kitaptan kendimce acizane bir şekilde yazmaya çalıştığım yorumlarımı okuduğunuz için teşekkür ederim. Gözlerinize sağlık..

Yazıma  en kısa zaman da “Öğrenilmiş Çaresizlik” başlığı altında devam edeceğim inşallah…