Çocuk gibi kıpır kıpır, meraklı

Bi o kadarda ürkek yüreğim

İncelerken eline verilen oyuncak bebeğinin

Kolunu kıran yanlışlıkla, arabasının tekerini söken

Masun ama kabahatli çocuk gibiyim

Azar işitmemek için saklayan

Bazen de ne olursa olsun yaptığımı söyleyen

Cesur ve yürekliyim kendimce

Çocuk gibiyim işte

Havalarda uçuyor aklım, yüreğim

Gök gürlese kalbim duracak sanıyorum

Gece karabasanlar gelecek diye uykuya dalamıyorum

Yüzüne düşse bir gölge benden sanıyorum

Nerelere girsem, nereye soksam başımı diye telaşlanıyorum

Ayağın takılsa yolda yürürken taşa küsüyorum

Güneş geçse başına güneşe kızıyorum

Çocuk gibi yüreğim işte

Bazen mavi, bazen pembe, bazen yeşil

Hayallere dalıyorum

Gelip kucağına hayallerde kıvrılıyorum

Arkandan sobeleyip hayallerimde kaçıyorum

İçimdeki hayatı seninle yaşıyorum doya doya

Bazen durup durduk yere ağlıyorum

Ağlama durup durduk yere diyorsun ya

Ne yapayım çocuk yüreğim işte

Sızladı mı en derinden hasretin dayanamıyor

Başlıyor gözlerden incilerini dökmeye

Seni çok özlüyorum

Sana açıyorum yüreğimdeki tüm kapıları

Derin ve sessiz kuyularımı seninle aydınlatıyorum

Sesini duyduğumda içim içime sığmıyor

Çocuk olsam gerçekten, kucağına atlayasım geliyor

Çocuk olsam gerçekten, divanların üzerine çıkıp zıplayasım geliyor

Sevgin benden alıyor beni

Özlemin geçiriyor beni benden

Nazlı ve bilmiş bir çocuk gibi oluyorum

Kimseler bilmiyor senden başka

Kimseler görmüyor çocuk yüreğimi senden başka

Kimseler nazlandırmıyor, katlanmıyor senden başka

Seni çok seviyorum

 
Zeynep…

Karnı aç olan ama yemeği beğenmeyen çocuk misali..

Az önce msn’de bir ablamla konuşurken kullandığım bu cümle üzerine böyle bir yazı oluştu birden aklımızda
Aç olan ve yemeğini beğenmeyen çocuk misali…
Aç olmak,
bir dosta, bir arkadaşa, sohbete, muhabbete, zikire, şüküre, tefekküre, namaza, oruca
evet aç kalınan oruca bile aç olmak..
Bedenlerimizin tıka basa doyuşuna karşı bi o kadar aç olan gönüllerimiz, ruhlarımız..
O halde nedir ruhun gıdası?
Tek bir kelimeyle özetlenen binlerce eylem… “İBADET”
Evet ibadetle doyar gönüller, aç ruhlar, Rabbine hasretti çünkü, O’nun yanından kopup gelmiştür bu yalan dünyaya ve O’na olan özlemini dindirecek olan tek şeyde “Şah damarından daha yakın olanı zikir halinde olmak, her anında onunlaymış gibi yaşamak..
O zaman zevk alamadığı herşey zevk verir..
Tok olan ama bir türlü doymak bilmeyen midesinin doyduğunu hisseder..
Hani silip çöpe attığı, ekmeğinden sofraya ufalanan ekmek kırıklarına muhtaç olan kardeşleri gelir aklına geçmez ağzından bir lokma..
Başlar dua’ya, niyaz’a..
O zaman hem karnı doyar, hem ruhu..

Karnı aç olan ama yemeği beğenmeyen çocuk misali..
Yaptığımız hiç bir işten bir türlü haz alamıyoruz,
Ne yapsak kafi gelmiyor, ne kadar kazansak yetmiyor..
Yine beğenmiyoruz, yine beğenmiyoruz…
Elinde olmayan ama vitrinde olan oyuncağa özenen çocuklar gibi sürekli daha fazlasını istiyoruz, onuda elde ettiğimizde bu sefer başka oyuncaklara kayıyor gözümüz..
Bir türlü beğenemiyoruz..
Bir üniversite bitiriyoruz, kafi gelmiyor yenisine yazılıyoruz,
Bir ceket alıyoruz, kafi gelmiyor başka renginide alıyoruz,
Bir tabak çorba içiyoruz, kafi gelmiyor bir tabakta zeytin yağlı yemek yiyoruz.,
Altı saat uyuyoruz, kafi gelmiyor öğleni yapıyoruz,
Diye uzar gider listemiz..
Bencillikten midir dersiniz yoksa doyumsuzluktan mı? Her ikiside diyenleri duyar gibiyim..
Ben çocukken, sinema büyük bir ödüldü, artık her hafta gidilen herhangi birşey..
Ben çocukken, bisikletimin olması için gece gündüz dua eder babama yalvarırımdım ama bir türlü “tamam kızım”ın vakti gelmezdi, şimdi her boy atışın da yeni bisikleti oluyor çocukların
Ben çocukken, şanslıydım ama küçük gelenler kardeşime kalırdı şimdi küçük gelme gibi bir mefhum yok! “A küçük gelen eski püskülerimi giydireceğim” diyor millet, bir ay giyip giymeyeceği belli olmayan bebeğine, çocuğuna döküyor parayı alıyor kıyafeti..
Ben çocukken, bebeklerimizi anneannem örerdi bizde iplerden saç yapardık, şimdi adı “bebek” olan barbiler donatıyor çocukların odalarını..

Nereden geliyor bu doyumsuzluk, nereden geliyor bu bencillik diye uzaklara bakmaya gerek yok
Çocuk “A” dese önüne sürülüyor, “B” dese yenileniyor her bir şey…
Sonra neden yetinemiyoruz, neden beğenemiyoruz..
Biz hiç yokuluk gördük mü? dedelerimiz, ninelerimiz gibi..
Biz hiç işkence gördük mü? Zorla evimizden, şehrimizden attılarmı bizi?
İşgal oldumu topraklarımız..
Hayır!!
Elimize kanlı elleriyle teslim ettikleri nimetlerin kıymetini bilmeyişimizdendir bu yetinmeyişler..
Çekmediğimiz çilelerden..
Görmediğimiz kıtlıktan, zorluktandır..
Parmağımızı bile oynatmadık bu topraklar için nerden bilelim ki kıymetini, ama kabirlerinde yürekleri sızlıyordur, şehit düşen dedelerimizin, asker yolu gözleyen ninelerimizin..
Öyle bir dalmışız ki  dünya denen meşgaleye bir kere göz attırmıyor arkamıza, geçmişimize..
Ne koşullarda verildiğini bu nimetleriniz elimize, hatırlamayalım diye hergün farklı bir iş sürüyor önümüze, keşfedilecek başka bir buluş.. Ki arkamıza bakmayalım, unutalım nimetlerin değerini…

Uyanma vaktidir dostlar..
Elimizden alınmadan,
Şehitlerimiz kalkmadan yerlerinden..
Arşı ala inmeden yere!
Uyanalım…

Sabırla okuyan gözlerinize sağlık..