Sonsuz tevekkül ve teslimeyetle Hakka bağlı olmaktır “kul“luk
Hayrın ve şerrin, kaza ve kaderin Allahtan olduğuna inanmak
Dünya dediğimiz imtihan sahasında “Dün“ya(rın)bugünü bilerek yaşamak
“Dün” den ibret alıp, bugünü “Dün“e kıyasla “Ya“rına hazırlıklı olmaktır
Şeytana galip gelelim diye verilen aklı doğru kullanıp nefsi şeytana mağlup etmemek
Yaratılanların en şereflisi seçilip akılla ödüllendirilen “ins“an‘ını iyi değerlendirmek
Gösterilen yol üzere, verilen peryotlar da, elindeki akıl nimetini doğru kullanarak ilerlemek
Ne zamanı, ne aklı, ne bedeni israf etmeden,
“Aşk“la yaratıldığını bilmek,unutmadan “Aşk“la ilerlemek
Vaadedilen kutlu günü “Aşk“la beklemek

“Kul“luk Kainatin Uğruna Yaratıldığının Bilincinde Olmak Demek…

08.11.09 / Zeynep…
Gözün görüp gönlün ilhamına sebeptir konuya resm’olan

Lügatte halife:
1. Öncekinin yerine geçen.
2. Fık: İlâhî, yâni şer’î hükümlerin tatbik ve icrası için Peygamber’e (A.S.M.) vekil olan zât. İmam. İmamet-i kübra. (Namazda imama uyan cemaat gibi, halifeye de şer’î emirlerde öylece itaat edilir. Halifede aranan dört şart: İlim, adalet, kifayet, a’zâ ve havâsta selâmet.)

Yeryüzün de Allah’ın halifesi olmak demek, yeryüzünde Allah’ın temsilcisi olmak demektir. Temsilcilik nasıl olur, bir topluluk arasında o Toplumu temsil etmesi için seçilen kimseye temsilci denir. O halde Allah insanı yeryüzünde kendisi temsil etmesi için seçmiştir diyebiliriz.

İnsan bedenen ve ruhen en mükemmel özelliklere sahiptir. “Ahsen-i takvim” yaratılmışların en güzeli, en güzel örnek olmakla. “esfese safilin” aşağıların aşağısı olmak arasında gelip gidebilen bir varlıktır. Ama bu insanın gayesiz yaratıldığı, dünyaya başı boş bırakılı verildiği anlamına gelmez asla. Aksine bu Harikulade yaratılan varlığın mutlaka bir yaratılış sebebi olmalıdır. Bir bitkinin, bir taşın bile yaratılış sebebi var ise insanın yaratılış sebebi yoktur diyemeyiz. Nitekim Kur’anı kerimde bu yaratılış sırrına “kulluk” denmektedir. İnsan yaratanına kul olmak için yaratılmıştır. “kulluk” yapması için yaratılan insanda “kulluk” duygusu vardır. Yani bir şeylere kul olma, bir şeyin, bir kimsenin himayesi altına girme içgüdüsü vardır. İnsanın kul olarak yaratıldığının delili ise şu ayeti kerimedir.
“Ben insanları ve cinleri başka bir gaye ile değil, ancak bana kulluk etsinler diye yarattım.”[1]

“Kulluk” etmesi için yaratılan insan, Yeryüzünde Allah’ın halifesidir. Ve bu yüzden ona diğer varlıklardan ayrı üstün meziyetler yüklenmiştir. Akıl ve cüz’i irade gibi. Ayrıca insanda Allahû Teâla’dan bir ruh-nefes vardır ki bu onu en kıymetli kılan şeydir.

Allah Teala insanı dünyaya kendisine kulluk etmesi için gönderdiği gibi imtihanlara da müptela kılmıştır. Nitekim sadece ibadet ve kulluktan başka bir görevi olmayan meleklerden bir farkı olmazdı. İnsan kulluğa formatlı yaratılmış ve nefsine, dünyaya ve kula kul olmaya da meyilli, seçebilme özeliğinde özgür bırakılmıştır ki imtihandan geçebilsin. Bu imtihanları sebebiylede meleklerde daha üstün olabilme ya da hayvanlardan daha aşağı bir varlık olabilme özelliğine de sahip olmuş ve bunun sonunda yaratılış sebebini yerine getirme hususunda sergilemiş olduğu tavra mukabil cenneti veya cehennemi kazanmıştır.

İnsan tek başına yaşaması için yaratılmış bir varlıkta değildir. Halk içinde Hakka kulluk etmekle görevlendirilmiştir. Hem halka makbul hem de Allah’ın halifesi, temsilcisi olmak O’na hakkıyla kul olmak için neler yapmalıyız.

Bir sahabe Peygamber efendimiz (aleyhisselatü vesselama) gelerek;

“Bana öyle bir amel gösterir misin ki ben onu işlediğim zaman hem Allah tarafından sevileyim, hem de insanlar tarafından sevileyim?” demiştir.
Rasulullah efendimizde;
“-Dünyaya karşı zâhid davranırsan Allah tarafından sevilirsin. İnsanların elindekine göz dikip onlardan bir şey ummazsan onlar tarafından sevilirsin.” [2]

Dünyaya karşı zahid davranmak demek. Dünyaya kalbinde yer vermemek, Dünyayı sevmemek demektir. Çünkü Allahu Teala dünyayı insanlar için bir imtihan mekanı olarak yaratmıştır ve gözünde hiçbir değeri yoktur. Ama insan ise imtihan sebebiyle dünyaya meyillidir. İmtihanı da burada başlar, meyilli olduğu bir şeyden Allah’ın rızasını kazanmak O’na hakkıyla kul olabilmek için vazgeçmektir. Eğer insan bunu yerine getirebilirse dünyaya kalbinde hiçbir değer vermez Hakka vuslatına bir durak yeri olarak görürse Allah tarafında sevilen bir kimse “kul” olur.

Rasulullah efendimiz bir başka hadisi şerifinde ise: “kahrolası dînâr ve dirhem kulları”[3] parayı kendisine ilah edinenleri, paraya kul olanı, mala mülke meyil edenleri kınamakta lanetlemektedir.!

Kur’anı kerimde Allah’u Teala insanların heva ve heveslerine aldanarak azacağına dikkat çekmiş ve “Hevâî duygularını tanrı edineni gördün mü?” [4]  buyurmuşlardır.

Kulluğa formatlı yaratılan, içgüdüsel olarak kulluk duygusu taşıyan insan, yaratılış sebebini ve mayasında ki bu özelliğini yanlış yerlerde kullanmakta kula kul olarak kendini köleleştirmektedir. Ve insan kula kulluğuna son vermedikçe de hürriyetine kavuşamayacaktır. Yani vatandaş olmakla kul olmayı birbirine karıştırmaktadır. Yanılgıda burada başlamaktadır.

Gerçek özgürlük Allaha kullukla başlar, kula kul olmaktan kaçınılmalıdır. Günümüzde ise insanlar kula kul olmaktan kurtulalım derken Allah’a kulluktan kaçmakta. Ve fark etmeden aslında şeytana, şeytanlaşmış insanlara kulluk etmektedir.

İnsanın şerefi ve üstünlüğü Allaha göstermiş olduğu kulluğu ve ibadetleri iledir. Yoksa insanları başına toplayıp onlara büyüklük taslamak değildir. Bunu hz. Mevlana çok güzel ifade etmiştir:

• Dünya padişahları; yüksek mevkilerde bulunanlar, bulundukları makamın hırsı ile benliğe kapıldıkları için kulluk şarabının kokusunu duyamamışlardır.
• Eğer duysalardı, Allah’a kul olmanın padişahlıktan üstün olduğunu anlarlar da, İbrahim Edhem gibi şaşkın halde hemen tacı, tahtı, pâdişahlığı bırakıp giderlerdi.
• Fakat Cenâb-ı Hakk bu dünya nizamı devam etsin diye, dünyayı idare edenlerin gözlerini, ağızlarını mühürlemiş, onlara makamlarını sevdirmiştir.[5]

Bu dünyada asıl maksad, cihan mülküne sultan olmak değil, can mülküne sultan olmaktır. Can mülküne sultan olmak için kendi canını ve gönlünü sultanlar sultanına açmak gerektir. Çünkü gönlünü sultanlar sultanına tahsis eden gönüllere sultan olur.

Peki insanoğlu Hak nezdinde iyi bir kul olup olmadığını nasıl anlar?

Kalbine bakarak. Eğer kalbinde Allah sevgisi, aşkı, Allahın rızasını umarak yapılan işler, ve O’nun sevgisine erişmek için sevilenler var ise, Allah’ın yarattıklarında Allahın yüceliğini üstünlüğü görüyor, tefekkür ediyorsa, kendisinin de Allah tarafından sevildiğini anlamalıdır.

Eğer Allahu Teala sadece Salihlerin ve günahsızların sığınağı olsa idi. Günahkarlar kime el açacak kime gidip yalvaracaklardır? Oysa O kullarının, “kulluk” etmesi için yarattıklarının yalvarmalarından ve dua etmelerinden hoşlanan, affetmek için tövbelerini bekleyen merhametliler merhametlisidir.
Nitekim O: “(Rasûlüm!) de ki: Sizin kulluk, duâ ve yalvarmanız olmasa, Rabbim size ne diye değer versin? (Siz ne işe yararsınız?)” [6] buyurmaktadır.
Kulluğun ve ibadetleri süresi ve zamanı yoktur. Kulluk bir ömürdür. İbadetlerde bir ömür boyu yerine getirilmelidir. Bu yüzden Allahu Teala: Sana yakîn (ölüm) gelene kadar Allâh’a kulluk et.”[7]  Buyurmuştur.

Allah’a hakkıyla kul olduktan sonrada insanların nezdinde makbul bir insan olmak için, Rasulullah efendimiz: “….. İnsanların elindekine göz dikip onlardan bir şey ummazsan onlar tarafından sevilirsin.” [2] Buyurmuşlardır.

Ben kulluğumu en güzel şekilde yerine getirmeye çalışıyorum, her şeyin en iyisini yapmaya çalışıyorum diye bunu yerine getirmeyen, dünyaya aldanan insanlardan da aynı seviyeyi beklememeli onlara halimizle örnek olup, onlara karşı, onların bize veya başka insanlara yaptıklarını yapmamalıyız. Yani başka insanların elindeki mala mülke, mevkiye göz dikmemeli, halimizden razı olmalıyız. Yukarıda alıntıladığım hz. Mevlana’nın sözünden buyurduğu gibi Allah Teala dünya alına düşkün olan bazı kimselerin kalplerini ve gözlerini mühürlemiştir. Onlara saltanat vermiştir, buda onların imtihanıdır Allah’ın kendilerine verdiği bu nimeti kendilerin bilirlerse helak olacaklar eğer Allahtan geldiğini bilir hakkıyla onun sadakası verir emanet bilinciyle davranırlarsa da cennetleri alacaklardır.

Sınırlı hayat günlerimizi Allah’a kullukla geçirmeli, elimizdeki yarım hurmayı dahi paylaşıp sadakasını vererek hem insanların sevgisini hem de Allah’ın sevgisini kazanmaya çalışmalıyız.

Ne yapıyorsam insanları mutlu edemiyorum, makbul bir vatandaş olamıyorum diyerek insanlara kulluğu seçersek hüsrana uğrayanlardan, nefsine aldananlardan oluruz. Her zaman için en önceliğimiz Allah’ın emirleridir, ibadetlerimizdir, Hakka kulluktur. Hakkın sevgisini kazanan Halkında sevgilisi olacaktır şüphesiz. Sevgilisi olamadığı halkta zaten Hakkın sevgilisi olmayan halktır. Hakkın sevgilisi olmayan Halkın sevgilisi olmaya çalışmak onlara sevimli görünmeye çalışmak kendini aldatmak, Allahın sevgisinden, kulluğundan, emirlerinden kaçmaktır.

Her an ölümü bekleyerek, son kez namaz kılıyormuşçasına namaz kılıp, son günümüzü yaşıyormuş gibi yaşayıp, aldığımız nefesin son nefes olduğunu düşünerek, görevlerimizi ve yaratılış gayemizi en güzel şekilde yerine getirip, Halka kul değil Hakka kul olarak ve kul hakkına riayet ederek yaşamalıyız. Ve kendimiz için istediğimizi din kardeşimiz için isteyip o isteğe mukabil kat kat ikramları kazanmayı yeğleyen makbul ve sevgili kullardan olamaya çalışmalıyız.

Ve son olarak Halife olarak seçildiğimizi, Allahu teala’nın dünyada temsilciliğini yaptığımızı unutmamalı, asıl vazifelerimizi unutmayıp, asli vazifelerimizi dünyevileştirmemeliyiz.
VesSelam
16.05.2009 / Zeynep…
 

Dipnotlar:
[1] ez-Zâriyât
[2] İbn Mâce, Zühd, 1
[3] Buhârî, Cihâd, 70, Rikak, 10
[4] el-Furkan, 35/43; el-Câsiye, 45/23
[5] Mesnevî Terc., IV, s. 433 beyit: 667 – 669
[6] el-Furkan, 25/77
[7] el-Hicr, 15/99